good old times

Last modified date

LOGOSFI2

Zoals je al las kwam ik gisteren een oudleerkracht tegen.
Het deed me mijmeren over mijn tienerjaren in het toenmalige SFI

Het blauw/wit uniform dat later uitgebreid werd met grijs en zwart om uiteindelijk helemaal weg te vallen.
De uniformloze dagen voor het goede doel. Het kostte ons een zilveren stuk van 50 om die dag kleurtjes te mogen dragen.

Het groene stuk zeil dat verplicht op onze bank moest liggen. De bijhorende tippex en alcoholstift om dat zeil te personaliseren.
De blokken ‘blaadjes met hoofd’ waarop huiswerk en toetsen gekrabbeld moesten worden.

De lessen plastische waar je minpunten kreeg als je materiaal vergat, maar pluspunten kreeg om een emmertje water te gaan ledigen. En materiaal vergeten was niet moeilijk gezien de waslijst dingen die je elke week moest bijhebben. (remember: “neem allemaal jullie potlood nummer 2!”)

Arm in arm met je vriendinnen toertjes wandelen om de speelplaats. (hopend dat er geen voetbal tegen je hoofd geshot werd)

Het buitensluipen via de lagere afdeling, om toch maar lekker stoer een stuk snoepgoed te kunnen kopen in de winkel aan de overkant.

De studie, waar je geen boeken mocht lezen maar enkel huiswerk mocht maken of lessen mocht instuderen. Waar je moest wachten tot de kleine dame zei: ‘het is tijd’ om dan als een gek alles in je schooltas te proppen en je moest spurten om de bus nog te kunnen halen. Waar je een vast plaatsje had en je een uur lang wachtte op HET moment om een briefje te gooien naar je buur schuinover.

De posterbeurzen waar je handenvol geld uitgaf aan kaartjes en posters die je eigenlijk niet nodig had. Maar oooooooh wat was dat leuk om daar binnen te kuieren en al die mooie dingen te zien liggen.

De kleedhokjes van de turnzaal die eigenlijk geen kleedhokjes waren. En de turnzaal die eigenlijk geen turnzaal was. Het afschuwelijke verplichte blauwe nauwaansluitende blinkende TURNPAK. (waar gelukkig een wit uniform T-shirt over mocht). De zwemlessen in het blauwe zwempak. Mocht je niet zwemmen? Geen nood, dan kon je boven op de tribune een hoofdstuk over reanimatie overpennen…

Het gooien van vliegertjes door het openstaande raam als de lkr eventjes niet keek.
De directeur die een kwartier later de klas binnenstormde met zijn armen vol vliegertjes.

De Franse lessen waar we mochten kazen proeven van de verschillende Franse streken en luidkeels meebrullen op Bruel (doe ik nog steeds!), Axelle Red, de Poppys,  Manau. Waar we mochten kijken naar het swingpaleis in het Frans. Waar het mondeling examen bestond uit 10 minuten Frans babbelen over 8 opgelegde onderwerpen. (Parijs, een gelezen boekje, je hobby, …)
De overschakeling naar een nieuwe leerkracht die niet zo ervaringsgericht was en waar de grammatica voorkeur genoot  emo:fatty-doubt ) Met dus de bijhorende procentencrash op mijn rapport.

De wedstrijden: wie kan het meest wasknijpers aan de rok van de lkr wiskunde hangen voor ze het doorheeft?  Wie kan een toertje rond de werkbank maken in de les fysica zonder dat hij het merkt? Wie heeft het meest streepjes kunnen zetten bij het horen van een stokwoordje? Wie verstopt zich het best voor de (andere) lkr wiskunde? Die laatste vond het zo leuk om aan de start van elke les de ontbrekende lln te zoeken in en op kasten, achter gordijnen of onder hun bank.

Het schoolvolleybal, met de verplichte snoeppauzes in Nazareth  emo:giechelen En de eeuwige strijd tegen ‘sint Theresia’

Soms mis ik het wel… Terwijl we vroeger niet konden wachten om er weg te zijn!  emo:blij

Vul gerust aan! Ik ben zoveel vergeten 🙂

tine

3 Responses

  1. Ooh, ik ben vertederd! Onlangs nog zo’n groen zeil in mijn handen gekregen toen ik – eindelijk – mijn tienerkamer thuis ging opruimen. Plat kreeg ik het niet meer, want het was al ettelijke jaren tot worstenbroodjesformaat veroordeeld. Want we mochten dat ding niet opplooien, waardoor het als een frans stokbrood uit je rugzak stak en heel Poperinge niet lang in het ongewisse moest blijven over waar je eigenlijk op school zat. Vol namen van jongens, die dan natuurlijk met veel gedoorstreep verwijderd werden. De typ-exhartjes van vriendinnen die beloofden altijd vriendinnen te blijven (hoeveel blijven er nu nog precies over?)… Al die herinneringen… Ik heb, ondanks alles, van die school gehouden. Toen we verplicht moesten verhuizen naar ’t College, voelde het een beetje als… Tja, vul aan met alle dingen die ongelofelijk onnatuurlijk voelen… Iets wat mijn ventje nu eenmaal niet kan begrijpen…

Geef een reactie